In de fotowedstrijd van vorig jaar was één van de prijzen weggelegd voor Paul Hoppf met een reeks foto’s uit de Alpen. Geïnspireerd hierdoor heb ik op vakantie in Frankrijk de gelegenheid aangegrepen om ook eens tussen de bergen te gaan vliegen. Uit een vorige ervaring herinner ik me dat vliegen tussen het reliëf echt een fantastische ervaring is. Toen was het onder een parapente, deze keer zal ik gebruik maken van de Taurus, een motorzwever die als 'ultralight' geregistreerd kan worden. In een volgend artikel geef ik een uitgebreid verslag van dit toestel, nu gewoon een verslag van de vlucht zelf. 

In ieder geval stonden de verwachtingen hoog gespannen: ik ben beginnen vliegen bij de ‘Vlaamse Zweefvlieg Academie’ die toen nog op Antwerpen vloog. Indertijd kon dat nog, en de foto’s die ik heb van een zwever die samen met een Boeing 737 in final is (wij vlogen op een graspiste evenwijdig met de betonnen hoofdpiste in Antwerpen), zal waarschijnlijk nooit meer gereproduceerd kunnen worden vrees ik.

Door tijdsgebrek heb ik het zweefvliegen moeten opgeven, en het was een goeie 15 jaar geleden dat ik voor de laatste keer zonder motor heb gevlogen... mijn motorpanne op Kortrijk niet te na gesproken natuurlijk.

De Taurus is een ULM-motorzwever. Het unieke aan dit toestel is dat beide inzittenden naast elkaar zitten wat het zeer geschikt maakt voor instructie.

Een artikel in de ‘aerokurier’ over de Taurus zet me op weg: deze ultralight motorzwever valt te huren in Zuid-Frankrijk, niet al te ver van de plaats waar we op vakantie zullen zijn een paar maanden later.

Enkele mails over en weer met de mensen van ‘Quo Vadis’, en alles is geregeld: ik kan gaan vliegen, en de rest van de familie kan ofwel op het vliegveld blijven spelen in de speeltuin (het zwembad is nog niet open), ofwel vlakbij naar een grotere speeltuin gaan, naar een meer, naar een manège... men verzekerd ons dat niemand zich zal vervelen!

Op enkele meters tegen een redelijke vaart aan de rotsen voorbij. Niet iets wat een Belgische ULM piloot op z'n gemak stelt...

Enkele weken later is het dan zo ver: eerst vanaf ons hotel anderhalf uur in de auto in de prachtige streek rond Gap, en we komen aan op het vliegveld van Serres le Batie Montsaléon (LFTM).

Na een korte inleiding in de systemen van het toestel, maant de instructeur aan om in te stappen om zo lang mogelijk te kunnen profiteren alvorens de aangekondigde onweders zich zouden manifesteren. Na de vlucht zal er tijd zijn om meer te weten te komen over het toestel.

Dat we starten met een lichte rugwind is tegen mijn principes, maar Robin weet blijkbaar wel wat hij doet. Onder motor klimmen we vanaf starthoogte 800 meter tot een 1500 meter... genoeg hoogte om op zoek te gaan naar stijgwinden. Eindelijk kan de motor af… het dient immers gezegd: doordat je vlak voor de motor zit is de Taurus redelijk luidruchtig wanneer deze in gebruik is. Headsets met Active Noise Reduction zouden geen overbodige luxe zijn!

Robin denkt een hellingstijgwind te vinden vlakbij een helling die op het Zuiden gericht is. Op enkele meter scheren we aan de bomen voorbij, en we winnen effectief zeer stilletjes enkele meters.

De wolkenbasis is op meer dan 3000 meter, of zo'n 2 kilometer boven de dalen!

Dit is het fantastische aan vliegen tussen het refliëf: door zo dicht bij bergen te vliegen, krijgt men een ander gevoel van snelheid. Anderzijds moet ik toegeven dat ik me als “platte-lands-piloot” niet altijd even comfortabel voelde bij de maneouvres die Robin uitvoerde om hoogte te houden of te winnen. Onvermijdelijk dat we deze hoogte dus terug snel verloren wanneer ik terug aan de controls was.

We spiraleren ook enkele keren vlak bij de helling. Parallel vliegen kort bij de helling valt nog mee, maar cirkels draaien, en recht op de rotsen toevliegen zou ik toch niet doen zonder een ervaren instructeur. Hij geeft mee dat er telkens voor iedere bocht naar de helling op drie zaken gelet moet worden: stijg je, ben je snel genoeg, en ben je nog ver genoeg van de helling. Vooral dat laatste is kwestie van ervaring om het in te schatten.

Niet zo ver van de berg, maar toch net té ver om ernaartoe te zweven, was er ondertussen een mooie cumulus die zich aan het opbouwen was. Al snel blijkt het verschil in filosofie tussen de pure zweefvliegpiloot, Robin, en een ULM-piloot, ikzelf. Ik wou al snel even de motor terug uit de romp halen om ons naar dit gegarandeerd stijgen te vliegen, Robin verkiest om te blijven proberen... De redenering, naast de uitdaging natuurlijk, is dat wanneer de motor niet wil starten, we een enorme bijkomende weerstand hebben die ons tot landen zal dwingen... tja zeg... dit zal ooit al wel eens gebeurd zijn, en waarschijnlijk ooit nog wel eens gebeuren, maar dit mag toch geen reden zijn om het niet te proberen... temeer daar we op comfortabele zweefafstand waren (zelfs mét de bijkomende drag) van een vliegveld.

Soit, nog enkele enkele minuten proberen, en dan zijn we op 2200 meter... genoeg om ons geluk elders te beproeven. Amper de helling verlaten vind ik een thermiek van +4, en nu zijn we écht vertrokken! We komen voor de rest van de vlucht niet meer onder de 2000 à 2500 meter uit. Jammer dat de wolkenbasis op 3100 ligt, anders zouden we nog hoger kunnen stijgen! Nu ja, 3100 is nog altijd 2300 boven het vertrekpunt, en de dalbodem... super!

Dat het hier het Europese epicentrum is van de zweefvliegactiviteit merken we: hoewel het een gewone weekdag redelijk vroeg op het seizoen is, en het thermisch geen uitzonderlijke condities waren, komen we in vlucht meerdere andere zwevers tegen.
Op een 3000 meter zien we ook een parapente stoeien met de wolkenbasis! Het frustrerende was dat deze door zijn kleinere snelheid beter de kern van de thermiek kon aanhouden, en dus sneller steeg dan wij.

Hoewel de vlucht begin mei plaatsvond lag er nog zeer veel sneeuw in de Alpen. Ook dit geeft een speciale ‘touch’ aan de vlucht.

Ondanks dat het begin mei is, ligt er nog veel sneeuw. De skioorden zijn echter al dicht.

Na drie uur is het tijd om terug te gaan landen. Remkleppen open trekken terwijl het nog schitterend zweefweer is – de onweders hebben zich niet gemanifesteerd – is pijnlijk... heel pijnlijk zelfs, maar de afspraak met de rest van de familie om op tijd terug te zijn, en met de kinderen nog even een uitstap te maken is nu eenmaal gemaakt.

Hoewel de Taurus een motorzwever is, wordt volledig als zwever geland... een go-around is dus geen optie. Hoewel ik als zwever tientallen landingen op deze manier heb gemaakt, kwam dit weer raar over... temeer daar we in final zelfs ondanks de remkleppen nog een leuke thermiek tegenkwamen. Geen probleem: met de nodige richtlijnen van de instructeur komen we veilig aan de grond.

Eén ding weet ik zeker: deze keer gaat het geen 15 jaar meer duren tegen dat ik nog eens in een zweefvliegtuig stap!

... en in België?